De Brusselse Louise Assomo bracht haar kinderjaren door in Kameroen en kwam als tiener naar België. Ze studeerde stylisme en lanceerde in 2004 haar label ‘Louise Assomo’. Later nam ze o.a. de styling van ‘Het Eiland’ en ‘Dancing on Ice’ voor haar rekening. Louise pleit voor diversiteit. De modewereld loopt voor op trends, maar achter op het ideaalbeeld. Ze ziet zoveel mooie vrouwen en maar één visie op schoonheid in modebladen. Racisme zou anno 2013 al lang geen kwestie meer mogen zijn, maar “ik moet erover praten, want wie zal het anders doen?”.

Louise Assomo
Louise Assomo

Louise, waar volgde je jouw mode-opleiding?
“Ik heb stylisme gestudeerd aan de Francisco Ferrer hogeschool in Brussel. Na mijn opleiding startte ik mijn eigen label ‘Louise Assomo’. Daar ben ik een tijdje mee gestopt om me toe te leggen op styling en maatwerk. Intussen ben ik mijn label terug aan het uitbouwen. Deze zomer zal je mijn stuks online kunnen kopen. Momenteel ontwerp ik ook voor andere merken en staan er samenwerkingen op het programma. Wordt vervolgd…”

Je komt uit Kameroen. Beïnvloedt die achtergrond jouw visie op de (mode)wereld?
“Ik kwam als tiener naar België. Soms kan ik me heel Afrikaans voelen, soms heel blank als ik naar Nirvana luister (lacht). Ik voel mezelf heel rijk, want ik kan me in de twee werelden zien. Mijn ziel is Afrikaans, maar mijn visie Europees. Dat probeer ik ook aan mijn kinderen door te geven. Door die dubbele blik wil ik extra inzetten op diversiteit.”

Je trekt ten strijde tegen racisme binnen de mode-industrie. Hoe erg is het gesteld?
“Je zou denken dat de modewereld open minded is, maar eigenlijk is dat niet. Je hebt maar een paar Imans en Naomi Campbells. Bovendien kom je soms op “de zwarte lijst” (O ironie) terecht als je teveel kritiek uit op racisme binnen de mode-industrie. Je ziet wel zwarte meisjes in magazines, maar zelden op de cover.

Er zijn geen kansen voor zwarte modellen. Ze worden altijd gelinkt met etniciteit. Afrikaanse meisjes worden enkel in bepaalde contexten geplaatst. Ik zie mezelf als een vrouw van deze tijd, niet enkel in een specifieke context.

Momenteel moeten enkel zwarte meisjes zichzelf herkennen in blanke meisjes en niet andersom. Dat moeten we oplossen. Het kàn, kijk naar Beyoncé. Anderzijds is Beyoncé maar een soort vrouw, er zijn zoveel anderen… We moeten tonen aan onze kinderen dat diversiteit mogelijk is. Ook voor jongens. Je kan een Obama of Stromae zijn.

Daarnaast hebben donkere modellen als Iman en Alek een Europees gezicht. Hetzelfde geldt voor Aziatische meisjes, ze zullen nooit té Aziatische trekken vertonen. Ze hebben steeds een Westerse uitstraling. In shows zie je trouwens vaak een Chinees meisje puur voor het geld om de Aziatische klanten tevreden te stellen. Het is hun alibi-meisje. Misschien zullen we binnenkort meer Afrikaanse modellen zien als Afrika plots economisch groeit. Maar we moeten alle schoonheden tonen zodat kinderen en jongeren zich goed voelen in hun vel, dat vind ik belangrijk voor alle dochters wereldwijd.”

Hoe zou jij de mode-industrie van binnenuit veranderen?
“Diversiteit is nodig op alle vlakken, het gaat niet alleen over huidskleur. Zo is het niet nieuw dat modellen te dun zijn.

Labels toevoegen bij fotoshoots zou een goed begin zijn. Simpelweg een tabel weergeven met hoeveel % make-up het model draagt, hoe lang er gephotoshopt werd,… dat vormt een goede referentie voor vrouwen. Je hebt zoveel werk nodig om er zo uit te zien.

ELLE UK heeft eens zo’n video gemaakt, dat vind ik een goed idee.

Daarnaast snap ik niet waarom modejournalisten met kinderen zelf geen actie ondernemen. Ze zouden de industrie moeten corrigeren, kritischer durven zijn. Neem nu Karl Lagerfeld. Hij laat vrouwen niet goed voelen in hun vel. Het is goed dat hij alles kan zeggen wat hij wil, maar er is niemand die hem stopt. Hij heeft geen kinderen en begrijpt de invloed van zijn uitspraken niet (bijvoorbeeld dat Adele te dik is). Vrouwen in de mode-industrie moeten hem durven corrigeren.”

Boek jij bewust meer donkere meisjes voor je shows en shoots?
Bij de kledingstuks met veel kleur gebruik ik vaak een blank model om de balans te bewaren. Ik gebruik veel kleuren net zoals Dries Van Noten en Walter Van Beirendonck, niét omdat ik zwart ben, maar je moet daar altijd aan denken. Daarom kies ik vaak donkere meisjes voor soberdere outfits. Hopelijk kan dat binnenkort anders. Ik plan alleszins om nog meer diversiteit te tonen.”

Je ontwerpt zeer graag jurken, waarom?
“Een jurk laat je de vrouw voelen die je wilt zijn. We moeten onze vrouwelijke kant herwaarderen en in een jurk ga je vanzelf anders bewegen. Daarnaast bestaat een jurk uit één stuk, je hebt enkel schoenen en een handtas nodig om de outfit af te maken. Mijn jurken waren aanvankelijk geïnspireerd door de fifties look. Nu ik mama ben en mijn lichaam veranderde, ontwerp ik functioneler. Ik ontwerp nog steeds voor dezelfde vrouw, maar comfortabeler.”

Wat beschouw jij als de grootste modemythe?
“Dat je met een zwart meisje op de cover slechter verkoopt. Als je beeld sterk genoeg is, lukt het wel.”

Wat zijn je toekomstplannen binnen de mode-industrie?
“Ik kan niets anders dan mode.

Ik hoop dat ik de sector meer menselijk kan maken, onderwerpen ter discussie kan brengen, meer bespreekbaar maken. Daar geniet ik het meeste van.

Misschien ga ik lesgeven. Hoe dan ook zal het label Louise Assomo blijven bestaan.”

Je hebt een zoon en een dochter. Welk advies geef je hen i.v.m. kledingkeuzes?
“Je moet altijd dragen wat jou past. Niet de stijl van het moment volgen. Waarschijnlijk heb je toch niet de look of het lichaam van het moment. Als je draagt wat past zal het altijd juist voelen. Mijn dochter is zes en ik heb het haar al geleerd. Als een jurk goed past, kan je hem dragen voor het leven.”

In een ver verleden (2006) liep ik show voor Louise Assomo. Enkele archiefbeelden.

Lees ook:

Volg Louise Assomo via haar Facebookpagina.

Modemythes Facebookpagina